„Papieżu, Papieżu… Papieżu, co?”

„Nie upadniesz. Zaufaj mi.”

Latty nic nie widziała. Była niewidomą młodą kobietą, mocno trzymającą laskę, stojąc na jednym końcu mostu. Jej sukienka delikatnie poruszała się na porannym wietrze. Serce biło jej szybko. Słyszała rzekę w dole, powolną, ale głęboką, szepczącą, jakby żyła.

Po drugiej stronie mostu stał jej ojciec.

„Chodź, Latty” – zawołał. Jego głos brzmiał łagodnie, niemal czule.

Latty lekko pokręciła głową.

„Tato, boję się” – powiedziała. Jej głos był cichy. Zawsze ufała jego głosowi, nawet gdy jego słowa ją raniły.

„Nie ma się czego bać” – odpowiedział szybko. „Po prostu idź dalej. Jestem tutaj”.

Latty zrobiła krok. Drewno zaskrzypiało pod jej stopami. Zacisnęła mocniej dłoń na kiju. Zrobiła kolejny krok, a potem jeszcze jeden. Z każdym ruchem narastał w niej strach.

Jej ojciec jej nie ostrzegł. Nie krzyczał. Po prostu stał i patrzył, a na jego twarzy powoli pojawiał się uśmiech – uśmiech pełen nienawiści.

Jeden krok. Dwa kroki. Trzy kroki.

Nagle jej kij dotknął pustego powietrza.

Most się skończył.

Zanim zdążyła się cofnąć, jej stopa ześlizgnęła się do przodu.

„Tato!” krzyknęła, a jej głos załamał się, gdy upadła.

Rzeka otworzyła usta i połknęła ją. Jej krzyk został przerwany przez wodę. Jej ostatnie słowo rozbrzmiało echem.

"Tatuś..."

Potem cisza.

Woda była zimna i ciężka. Wdzierała się Latty do uszu, nosa i ust. Tonęła gwałtownie. Jej ramiona poruszały się dziko, ale nie było czego się chwycić. Pierś paliła ją. Strach owinął ją niczym łańcuchy.

Jej ojciec stał przez chwilę nieruchomo nad rzeką i nasłuchiwał.

Gdy nie było już słychać żadnego dźwięku, na jego ustach pojawił się uśmiech.

„Tak” – wyszeptał, a jego głos drżał z radości. „Ta bezużyteczna niewidoma dziewczyna w końcu zniknęła z mojego życia”.

Odwrócił się i odszedł, nie wiedząc, że nie jest sam.

Głęboko w rzece coś się poruszyło.

Syrena obserwowała wszystko. Jej oczy były bystre i błyszczące, a skóra gładka jak mokry kamień. Widziała wielu niegodziwych ludzi, ale widok tego jednego rozpalał jej serce.

Szybko podpłynęła do Latty, która już traciła siły. Ciało Latty tonęło, a jej ruchy zwalniały. Syrena do niej podpłynęła i delikatnie dotknęła jej nosa.

„Oddychaj” – powiedziała.

Słowo niosło moc.

Nagle Latty jęknęła. Powietrze wypełniło jej klatkę piersiową, mimo że wciąż była pod wodą. Strach ją opuścił. Znów otworzyła usta i mogła oddychać.

Jej ciało przestało walczyć.

Syrena mocno chwyciła ją za rękę i pociągnęła głębiej w rzekę – dalej od powierzchni, dalej od mostu, dalej od mężczyzny, który próbował ją zabić.

Gdy płynęli, wokół nich pojawiły się dziwne światła, delikatnie świecące w ciemnej wodzie. Rzeka ucichła, jakby ich ukrywała.

Ojciec Latty wracał do domu lekkim krokiem i radosnym sercem. Czuł się wolny.

Kiedy dotarł do domu, zobaczył matkę Latty stojącą na zewnątrz i rozglądającą się w lewo i prawo. Na jej twarzy malował się strach.

„Wszystko w porządku?” zapytał, udając, że go to obchodzi.

„Szukałam Latty” – powiedziała szybko. „Nigdy wcześniej nie wychodziła sama z tego domu. Pytałam sąsiadów. Pytałam dzieci. Nikt jej nie widział”.

Jej ręce się trzęsły.

Jej mąż wzruszył ramionami i unikał jej wzroku.

„Nie widziałem jej” – odpowiedział. „Może gdzieś poszła”.

Wszedł spokojnie do środka.

Matka Latty poczuła, że ​​coś w niej pęka. Mocno zawiązała chustę i zaczęła chodzić po wiosce, głośno wołając imię córki.

„Latty, moje dziecko, Latty!”

Jej głos załamał się, a łzy spływały po twarzy. Mieszkańcy wsi wychodzili z domów. Niektórzy podążali za nią. Inni kręcili ze smutkiem głowami. Nikt nie znał odpowiedzi.

Most stał cicho w oddali. Rzeka płynęła, jakby nic się nie stało. A mężczyzna, który znał prawdę, siedział w domu i jadł, podczas gdy matka szukała swojego dziecka.

Latty była niewidoma od dnia narodzin. Od tego samego dnia serce jej ojca stało się dla niej zimne. Zawsze powtarzał, że przynosi mu pecha. Mówił, że jej ślepota jest oznaką hańby.

Jej matka płakała wiele nocy, tuląc małą Latty i błagając męża, by pokochał ich dziecko. Ale on nigdy tego nie zrobił.

Zamiast tego wziął sobie inną żonę, twierdząc, że potrzebuje normalnych dzieci.

Ta druga żona wkrótce urodziła córkę o imieniu Toro. Toro miała jasne oczy i silny głos. Jej ojciec kochał ją otwarcie. Nosił ją na ramionach i pokazywał wszystkim.

Latty czuła wszystko, choć tego nie widziała. Słyszała śmiech. Słyszała miłość, której nigdy do niej nie było.

Mimo to matka nigdy jej nie zawiodła. Troskliwie karmiła Latty. Śpiewała jej co wieczór. Sprawiała, że ​​czuła się ważna w świecie, który traktował ją jak nic.

Kiedy Latty skończyła dziewiętnaście lat, wyraziła małe życzenie. Chciała spacerować po wiosce jak inne dziewczynki. Jej matka się zgodziła i poprosiła córkę sąsiadki o oprowadzenie.

Gdy szli powoli tego dnia, zobaczył ją handlarz złota. Usłyszał jej głos – miękki, spokojny, piękny. Coś natychmiast poruszyło jego serce.

Sprzedawca złota nazywał się Eba. Był bogaty i szanowany. Tego dnia nie mógł zapomnieć o Latty. Zadawał pytania cicho. Kiedy dowiedział się, że była niewidoma od urodzenia, jego serce się nie zmieniło.

Powiedział swojej matce, że chce się z nią ożenić.

Jego matka natychmiast odmówiła.

„Niewidoma dziewczyna?” – zapytała ze złością. „Nigdy.”

Ale Eba pozostała nieugięta. Powiedział jej, że zabierze Latty do krainy białego człowieka, żeby naprawić jej oczy. Wierzył, że jest wyjątkowa.

Pewnego wieczoru Eba przyszedł do domu Latty z winem palmowym i darami. Starsi się zebrali. Mówił wyraźnie.

„Chcę poślubić Latty.”

Ojciec Latty głośno się roześmiał.

„Dlaczego normalny mężczyzna miałby poślubić niewidomą dziewczynę?” – zapytał. Potem z dumą wskazał na Toro. „Spójrz na moją drugą córkę. Piękna, kompletna”.

Ale Eba pokręcił głową.

„Chcę Latty” – powiedział ponownie.

Chciwość zagościła w oczach ojca Latty. Eba była bogata – bardzo bogata. Ale wstyd i nienawiść do Latty płonęły jeszcze mocniej.

Tej nocy nienawiść wypełniła jego serce.

„Zanim przyniesie mi hańbę”, powiedział cicho, „musi zniknąć”.

Dlatego zabrał Latty'ego na most tego dnia.

Teraz, głęboko pod wodą, Latty spokojnie unosiła się na wodzie, trzymając syrenę za rękę. Otaczały ich dziwne, świecące kamienie. Latty czuła ciepło zamiast strachu.

„Kim jesteś? Dokąd mnie zabierasz?” – zapytała cicho.

Syrena spojrzała na nią oczami pełnymi znaczenia, ale jeszcze nie odpowiedziała.

Ponad wodą krzyki matki Latty stawały się coraz głośniejsze, gdy do poszukiwań przyłączali się kolejni mieszkańcy wioski. Niektórzy szli w stronę rzeki, inni w stronę mostu. Słońce powoli wznosiło się coraz wyżej, oświetlając sekrety i kłamstwa.

Głęboko pod rzeką syrena nagle przestała płynąć.

Nadal trzymała Latty za rękę, ale jej ciało zesztywniało. Słuchała.

Woda wokół nich wydawała się zbyt cicha. Żadnego ruchu. Żadnego śpiewu. Żadnych innych syren przepływających obok.

Jej oczy szybko przesuwały się we wszystkich kierunkach, gdy ukrywała się za wysokim kamieniem porośniętym zielonymi roślinami.

Ona czekała.

Mijały sekundy. Potem kolejne sekundy.

Wszystko stało się jasne.

Twarz syreny się zmieniła. Mocno chwyciła Latty za rękę i pociągnęła ją do przodu. Latty o mało nie krzyknęła, ale się powstrzymała. Jej serce zaczęło walić jak młotem. Znów poczuła strach, silniejszy niż wcześniej.

„Co się dzieje?” – zapytała Latty drżącym głosem. „Dokąd idziemy? Kim jesteś? Proszę?”

Syrena nie odpowiedziała. Płynęła szybko, szybciej niż poprzednio, ciągnąc Latty przez wodę.

Wolna ręka Latty wyciągnęła się do przodu, dotykając jedynie zimnej wody. Jej umysł był pełen pytań. Była niewidoma, pod wodą, oddychała normalnie i podążała za obcym, którego świata nie rozumiała.

Dziwne kształty muskały jej skórę. Słyszała ciche dźwięki, niczym odległe dzwonki.

Nagle syrena zwolniła.

Latty poczuła coś twardego pod stopami.