Mówili, że nigdy nie wyjdę za mąż. Dwunastu mężczyzn w ciągu czterech lat spojrzało na wózek inwalidzki i odeszło.

Nazywam się Elisabeth Wetmore i to jest historia mojej drogi od odrzucenia przez społeczeństwo do odkrycia namiętnej miłości, która zmieniła bieg historii.

Wirginia, 1856. Miałam dwadzieścia dwa lata i uważałam się za osobę niepełnosprawną.

Straciłam zdolność poruszania nogami w wieku ośmiu lat w wyniku upadku z konia, który spowodował złamanie kręgosłupa, i to zmusiło mnie do korzystania z tego mahoniowego wózka inwalidzkiego, który zamówił mi ojciec.

Ale nikt nie rozumiał, że wózek inwalidzki nie był tym, co czyniło mnie „niezdolną do małżeństwa”, ale raczej tym, co reprezentował. Ciężarem.

Kobietą, która nie może być z mężem na przyjęciach, kobietą, która powinna nie mieć dzieci, która nie potrafi prowadzić domu, a jednocześnie wypełniać żadnych obowiązków oczekiwanych od żony z Południa.

Dwanaście oświadczyn zaaranżowanych przez mojego ojca zakończyło się taką samą liczbą odrzuceń, a każde kolejne było trudniejsze od poprzedniego.

„Ona nie może iść do ołtarza”. „Moje dzieci potrzebują matki, która będzie za nimi biegać”. „Co z tego, że nie możesz mieć dzieci?” Ta ostatnia plotka, całkowicie fałszywa, rozprzestrzeniła się lotem błyskawicy w społeczności Wirginii.

Lekarze spekulowali na temat mojej płodności, gdybym w ogóle się zbadała. Nagle nie byłam już tylko osobą z niepełnosprawnością, ale osobą ułomną pod każdym względem, co było ważne dla Ameryki w 1856 roku.

Kiedy William Foster, gruby, pijany piętnastolatek, odrzucił mnie, mimo że mój ojciec zaoferował mu jedną trzecią naszego rocznego spadku, zrozumiałam prawdę: umrę sama.

Ale mój ojciec miał inne plany. Radykalne, szokujące i całkowicie wykraczające poza wszelkie normy społeczne, do tego stopnia, że ​​kiedy mi o tym powiedział, pomyślałam, że źle go zrozumiałam. Powiedział: „Wyjdziesz za Josiaha, kowala. Zostaniesz jego żoną”.

Spojrzałem na mojego ojca, pułkownika Richarda Whittemore’a, właściciela 5000 akrów ziemi i 200 niewolników, pewien, że oszalał.

Najpierw opowiem wam o Josiahu. Nazywałem go „potworem”. Miał osiem stóp wzrostu i ważył 300 funtów twardych mięśni, wyrzeźbionych latami ciężkiej pracy w kuźni.

Jego dłonie potrafiły zginać żelazne pręty, a jego twarz budziła grozę w sercach wszystkich, którzy wchodzili do pokoju. Ludzie się go bali, zarówno niewolnicy, jak i wolni ludzie.

Biali goście z naszej farmy wpatrywali się w niego i szeptali: „Widzieliście, jaki ten człowiek jest wielki?”. A Timor ma potwora w swojej kuźni.

Ale oto, czego nikt nie wiedział, co właśnie miałam odkryć: Josiah był najżyczliwszym człowiekiem, jakiego znałam.

Mój ojciec wezwał mnie do swojego biura w marcu 1856 roku, miesiąc po odrzuceniu przez Fostera i miesiąc po tym, jak straciłam wszelką nadzieję na samotność.

Powiedział mi wprost: „Biały mężczyzna cię nie wyda za mąż”. To prawda. Ale potrzebujesz ochrony.

Kiedy umrę, spadek przejdzie na twojego kuzyna Roberta.

Sprzeda wszystko, da ci grosze i pozostawi cię uzależnioną od dalekich krewnych, którzy się tobą nie interesują. Powiedziałam, wiedząc, że to niemożliwe: „Więc zostaw mi spadek”.

„Prawo stanu Wirginia na to nie pozwala”. Kobiety nie mogą dziedziczyć samodzielnie, zwłaszcza…” Wskazała na wózek inwalidzki i nie mogła dokończyć zdania.

„Więc co proponujesz?” „Josiah jest najsilniejszym człowiekiem w tej herezji”. Jest inteligentny; Tak, wiem, że czyta sekrety, więc nie bądź zdziwiona. Jest zdrowy, sprawny i z tego, co o nim słyszałam, ma dobre serce, pomimo swojej postury.

Nie opuści cię, bo ma prawny obowiązek zostać. Będzie cię chronić, zaspokajać twoje potrzeby i opiekować się tobą.

Logika była przerażająca i nieugięta. Zapytałam go: „Czy go pytałeś?”. Odpowiedział: „Jeszcze nie”. Chciałam ci powiedzieć pierwsza. „Co, jeśli mnie odrzucisz?”.