„Camila…”

Głos przeciął deszcz.

Spojrzała w górę, serce waliło jej jak młotem. Deszcz spływał jej po twarzy, mieszając się ze łzami, których nie potrafiła już odróżnić – bólu od gniewu.

W słabym świetle żółtej latarni ulicznej dostrzegła postać biegnącą w jej stronę.

„…Diego?”

Jej głos drżał.

Jej brat. Ten, którego nie widziała od miesięcy – bo Álvaro zawsze znajdował sposoby, żeby ich rozdzielić.

Diego nic nie powiedział. Zdjął kurtkę i delikatnie zarzucił jej ją na ramiona.

Kiedy zobaczył ślad na jej policzku, jego wyraz twarzy uległ zmianie.

Nie szok.

Kontrolowany gniew. Zimno i cicho.

„Kto ci to zrobił?”

Camila nie odpowiedziała.

Nie musiała.

Diego podniósł wzrok w stronę domu. Światła zapalone. Zasłony się poruszają. Cienie za szybą.

On już wiedział.

Zawsze wiedział.

Tylko Camila nie chciała tego widzieć.

„Chodź” – powiedział stanowczo. „Wychodzisz ze mną”.

Zawahała się.

Jej wzrok powędrował w stronę drzwi — miejsca, które kiedyś nazywała domem, a teraz było dla niej tylko więzieniem.

„Nic nie mam” – szepnęła.

Diego zacisnął szczękę.

„Masz siebie.”

Pauza.

„I to wystarczy.”

Nie pukał.

Nie krzyczał.

Nie błagał.

Camila po prostu się odwróciła…

I poszłam z nim w deszcz.

Álvaro obserwował dom.

Skrzyżowane ramiona.

Zirytowany, ale pewny siebie.

„Pożałuje tego” – mruknął. „Nie ma dokąd pójść”.

Za nim rozbrzmiał suchy śmiech jego matki.

„Zostaw ją. Wróci jutro – błagając.”

Ale tej nocy…

Ona nie wróciła.

Następnego ranka Álvaro obudził się późno.

Nie, Camila.

Brak śniadania.

Brak kawy.

Nie było żadnej cichej obecności, która pozwalałaby mu żyć w ukryciu.

Zmarszczył brwi.

„Bezużyteczne…” mruknął.

Sprawdził swój telefon.

Nic.

Uśmiechnął się ironicznie.

„To minie.”

O 10 rano zadzwonił jego asystent.

„Panie Álvaro… jest pilne spotkanie.”

„Kto to nazwał?”

„Pan Diego Serrano.”

Álvaro zmarszczył brwi.

„Czego on chce?”

„Powiedział… że będziesz chciał to usłyszeć.”

Gdy dotarł do biura, poczuł, że coś jest nie tak.

Cisza.

Spojrzenia.

Nikt go nie powitał.