Brak codziennej komunikacji

Czasami dystans między rodzicami a dziećmi wynika po prostu z nieporozumienia. Rodzice uważają, że powinni zostawić dzieci w spokoju, a dzieci uważają, że im przeszkadzają, dzwoniąc zbyt często. W rezultacie nikt tak naprawdę nie odważy się zrobić pierwszego kroku.

Jednak to drobne nawyki zbliżają rodziny. Wiadomość z pytaniem, jak minął dzień, telefon w niedzielę, zaproszenie na lunch… Te proste gesty są o wiele ważniejsze, niż nam się wydaje.

Gdy oczekiwania nie są jasno wyrażone, każdy interpretuje ciszę na swój sposób. Jedna osoba myśli, że szanuje przestrzeń drugiej, druga, że ​​jest ignorowana. W efekcie dystans wkrada się, choć żadne z nich tego nie chce, co może  zniechęcać dzieci do rodziców  bez wyraźnego powodu.

Kiedy związek jest skomplikowany od dzieciństwa

Czasami dystans ten zakorzenia się znacznie wcześniej, w dzieciństwie. Jeśli ktoś dorastał w poczuciu bycia niesłuchanym, niezrozumianym lub pozbawionym wsparcia, może w dorosłym życiu mieć trudności z utrzymaniem bliskiej relacji z rodzicami.

Niekoniecznie jest to odrzucenie ani kara. Często jest to po prostu sposób na ochronę emocjonalną i zachowanie równowagi osobistej. Wielu dorosłych utrzymuje wówczas serdeczne, ale zdystansowane relacje, z powierzchownymi rozmowami i rzadkimi wizytami.

Dobra wiadomość jest taka, że ​​nigdy nie jest za późno na poprawę relacji rodzinnych, pod warunkiem, że wszyscy będą chcieli słuchać się nawzajem bez osądzania i podejmą kroki w kierunku głębszego zrozumienia.

Ostatecznie dystans między rodzicami i dziećmi prawie nigdy nie oznacza braku miłości, ale raczej relację, którą należy odbudować przy pomocy cierpliwości, komunikacji i życzliwości.