Mężczyzna ten miał na imię Yusha.

Nie odzywał się wiele podczas długiego marszu, który nastąpił. Przeszli przez czyste ulice zamożnej dzielnicy, w stronę wilgotnego powietrza brzegów rzeki.

Ich domem była krucha chata, która skrzypiała na wietrze.

„To niewiele” – powiedział cicho Yusha – „ale dach trzyma. I tu będziesz bezpieczny”.

Wypowiedział jej imię łagodnie.

Zainab prawie zapomniała, jak to brzmiało.

Tej nocy nie dotknął jej. Położył jej gruby koc na ramionach i zasnął przy drzwiach.

„Dlaczego?” zapytała ciemność.

„Dlaczego co?”

„Dlaczego mnie zabrałeś?”

Zawahał się zanim odpowiedział.

„Być może łatwiej jest nie mieć niczego, gdy można dzielić się ciszą.”

W kolejnych tygodniach Zainab zaczęła odkrywać świat, którego nigdy nie znała. W domu ojca kazano jej pozostać niewidzialną. Yusha zamiast tego wypełnił jej ciemność kolorem i znaczeniem.

„Dzisiejsze słońce” – powiedział jej pewnego popołudnia nad rzeką – „przypomina ciepłą monetę spoczywającą na dłoni”.

Nauczył ją języka wiatru, odróżniał szelest liści od trzeszczenia gałęzi. Przesuwał jej palcami po dzikich ziołach i szorstkiej korze, opisując kształty i kolory, które mogła sobie tylko wyobrazić.

Po raz pierwszy jej ślepota przypominała raczej płótno niż więzienie.

Stopniowo jej serce się zmieniło.

Nasłuchiwała kroków jego powracającego wieczoru.

Czekała na rytm jego głosu.

I nie zdając sobie z tego sprawy, zakochała się.